این مناسبته
جشن آبانگان دفعهی بعد میافته ؛ یعنی ۱ نوامبر ۲۰۲۷ و ۲ جمادیالثانی ۱۴۴۹ ه.ق.
آبانگان جشن باستانی ایرانیان برای گرامیداشت آب و ایزدبانو آناهیتاست؛ جشنی که زرتشتیان هنوز در روز آبان از ماه آبان برگزار میکنند.
جشن آبانگان (آبانگاه یا آبانگان) یکی از جشنهای باستانی ایرانی است که برای سپاس از آب و ایزدبانو آناهیتا برگزار میشود. این جشن در «آبانروز»، یعنی روز دهم از ماه آبان در گاهشمار زرتشتی (یزدگردی) است. در این گاهشمار هر روز نامی دارد و وقتی نام روز با نام ماه یکی شود، آن روز جشن میگیرند.
واژهٔ «آبان» در اوستا به معنی آبهاست و ماه هشتم سال به همین نام خوانده میشود. ستایش آب و آناهیتا، ایزدبانوی آبهای روان، سرچشمهای کهنتر از آیین زرتشتی دارد و بخش بزرگی از اوستا، یعنی «آبان یشت»، به او اختصاص یافته است.
در منابع کهن دو روایت دربارهٔ این روز آمده است. ابوریحان بیرونی مینویسد که به گفتهٔ موبدان، زو پسر تهماسپ در چنین روزی فرمان کندن کاریز و جویها را داد. روایت دیگرش میگوید خبر پیروزی فریدون بر بیوراسپ در این روز به مردم جهان رسید. در شاهنامه نیز پس از سالها جنگ و خشکسالی، زو و افراسیاب آشتی میکنند و باران میبارد؛ برخی این را اشارهای به جشن آبانگان میدانند. همین روایتها در منابع امروزی به شکل «پایان خشکسالی هشتساله» نقل میشود.
زرتشتیان این روز را معمولاً با رفتن به آتشکده شروع میکنند. بعد کنار رود، چشمه یا کاریز جمع میشوند و موبد اوستای آبزور را میخواند، از اهورامزدا برای فراوانی آب و نگهداری از آن سپاسگزاری میکنند و جشن میگیرند. پارسیان هند نیز، بهویژه زنان، کنار دریا یا رود فرشتهٔ آب را نیایش میکنند.
پشت این جشن نگاه ایرانیان کهن به آب است: آب را مقدس میدانستند و آلودن آن را گناهی بزرگ میشمردند. به همین دلیل امروز هم آبانگان بهانهای برای یادآوری ارزش آب و پرهیز از آلودگی و هدررفتن آن است.
دوشنبه ۱۰ آبان ۱۴۰۶.
۱ نوامبر ۲۰۲۷؛ به قمری ۲ جمادیالثانی ۱۴۴۹ ه.ق.
۳۴۷ روز.
نه، تعطیل رسمی نیست.
جشن آبانگان دفعهی بعد میافته ؛ یعنی ۱ نوامبر ۲۰۲۷ و ۲ جمادیالثانی ۱۴۴۹ ه.ق.
آبانگان جشن باستانی ایرانیان برای گرامیداشت آب و ایزدبانو آناهیتاست؛ جشنی که زرتشتیان هنوز در روز آبان از ماه آبان برگزار میکنند.
جشن آبانگان (آبانگاه یا آبانگان) یکی از جشنهای باستانی ایرانی است که برای سپاس از آب و ایزدبانو آناهیتا برگزار میشود. این جشن در «آبانروز»، یعنی روز دهم از ماه آبان در گاهشمار زرتشتی (یزدگردی) است. در این گاهشمار هر روز نامی دارد و وقتی نام روز با نام ماه یکی شود، آن روز جشن میگیرند.
واژهٔ «آبان» در اوستا به معنی آبهاست و ماه هشتم سال به همین نام خوانده میشود. ستایش آب و آناهیتا، ایزدبانوی آبهای روان، سرچشمهای کهنتر از آیین زرتشتی دارد و بخش بزرگی از اوستا، یعنی «آبان یشت»، به او اختصاص یافته است.
در منابع کهن دو روایت دربارهٔ این روز آمده است. ابوریحان بیرونی مینویسد که به گفتهٔ موبدان، زو پسر تهماسپ در چنین روزی فرمان کندن کاریز و جویها را داد. روایت دیگرش میگوید خبر پیروزی فریدون بر بیوراسپ در این روز به مردم جهان رسید. در شاهنامه نیز پس از سالها جنگ و خشکسالی، زو و افراسیاب آشتی میکنند و باران میبارد؛ برخی این را اشارهای به جشن آبانگان میدانند. همین روایتها در منابع امروزی به شکل «پایان خشکسالی هشتساله» نقل میشود.
زرتشتیان این روز را معمولاً با رفتن به آتشکده شروع میکنند. بعد کنار رود، چشمه یا کاریز جمع میشوند و موبد اوستای آبزور را میخواند، از اهورامزدا برای فراوانی آب و نگهداری از آن سپاسگزاری میکنند و جشن میگیرند. پارسیان هند نیز، بهویژه زنان، کنار دریا یا رود فرشتهٔ آب را نیایش میکنند.
پشت این جشن نگاه ایرانیان کهن به آب است: آب را مقدس میدانستند و آلودن آن را گناهی بزرگ میشمردند. به همین دلیل امروز هم آبانگان بهانهای برای یادآوری ارزش آب و پرهیز از آلودگی و هدررفتن آن است.
دوشنبه ۱۰ آبان ۱۴۰۶.
۱ نوامبر ۲۰۲۷؛ به قمری ۲ جمادیالثانی ۱۴۴۹ ه.ق.
۳۴۷ روز.
نه، تعطیل رسمی نیست.